Verliefd op jezelf

Verliefdheid is een gevoel passend bij een muntstuk, het heeft twee zijden die onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. Aan de ene kant zit euforie en aan de andere kant pijn. Als de munt met haar goede kant aan je gericht is dan lacht het leven je toe. Je straalt. Je voelt je gelukkig. Je wordt er mooi van. Je voelt je compleet. Als de munt omslaat dan gaat het licht uit. Je voelt je zwaar. Je voelt je verloren en incompleet. Het regent. 

Verliefd kun je maar zijn op één persoon tegelijkertijd. En alleen op voor jou speciale mensen. Mensen die bij je horen te zijn, waar je een duo mee vormt. Er zijn meer van die mensen op de wereld voor je, maar het wemelt er niet van. Dat maakt echte verliefdheid ook zo bijzonder. Het is iets unieks en dat voel je aan alles. 

Verliefdheid, jezelf verliefd voelen, is een gevoel dat uit jezelf komt. Het wordt aangezet door de aanwezigheid van de ander. Er komt ook liefdesenergie uit de ander jouw kant op. Er is sprake van interactie. Zonder die interactie is er geen verliefdheid tussen twee mensen. Het is een synergie. Het is heel mooi om dat te ervaren. En heel pijnlijk om het weer kwijt te raken. Het is je eigen liefdesenergie aangevuld met jullie liefdesenergie, samen met de liefdesenergie van je lief. Het stroomt in jullie beiden, het stroomt tussen jullie beiden. Het is gouden energie die warm en zacht aan alle kanten is.  

Hoeveel van die liefdesenergie zit er in jezelf? Is dat een bron die je bij jezelf kunt aanboren en op jezelf kunt richten? Waar je niemand anders bij nodig hebt? Kun je verliefd zijn op jezelf? 

Ik denk het wel. Alleen doen we het niet zo snel. We zoeken de liefde vooral in andere mensen. En dat is goed. We zijn sociale wezens die snakken naar de liefde van anderen. We kunnen niet zonder de aanraking, zonder de aanwezigheid van anderen. 

Dan denk ik aan het vliegtuig waarin je bij problemen eerst jezelf moet helpen en dan een goede basis hebt om een ander te kunnen helpen. Het voelt zo tegenstrijdig, alsof je er eerst voor jezelf moet zijn en dan pas naar een ander kunt kijken. Toch snap ik het. Het is ons aangeleerd om niet egoïstisch te zijn, afgeleerd om te focussen op eigenliefde. We zijn er voor anderen, als je te veel aan jezelf denkt dan klopt er iets niet met je. Dat is wat onze maatschappij ons influistert. We zijn er zo hard in gaan geloven dat we in plaats van naar binnengericht naar buiten zijn gericht. We zoeken de liefde bovenal in de verbindingen met andere mensen. 

Op het moment dat de zwarte kant van de munt je aanstaart, wanneer je liefde bent verloren en je het gevoel hebt dat je van binnen bent gebroken, dan snak je naar die persoon, nog meer dan je al deed toen de keerzijde nog actueel was. Liefde – verliefdheid – verliezen doet heel veel pijn. Je krijgt de drang om die pijn te bestrijden, die wil je niet meer hebben. Eerst zoek je op alle manieren naar een methode om de munt te keren, om de liefde te herstellen, maar er zijn situaties waarin dit gewoonweg niet kan. Daarna zoek je naar anderen, om liefde mee te ervaren, erachter komend dat vervanging niet bestaat. Je geliefde heeft de vorm van een puzzelstukje, dat precies in je paste, en anderen komen nou eenmaal niet in gelijke vorm. 

Er is maar één remedie die je echt kan helpen. Die er altijd voor je zal zijn. Die je verderop ook helpt wanneer je nieuwe liefdes ontmoet. Die je altijd een solide basis zal geven en waar jij de volledige controle over hebt. 

Eigen liefde.

Verliefd worden op jezelf. 

Niet met je ogen draaien, niet teleurgesteld zijn. Het is de mooiste bron die er voor je bestaat. Daar zit je ware potentie. Daar zit de gouden vloeistof die je leven smeert en zal laten stralen als nooit tevoren. Het is de basis die er hoort te zijn. Waar je toekomstige liefdes – die je nu nog helemaal niet hebben wilt – veel stabieler bovenop kunt bouwen. 

De verliefdheid zit ook in jezelf. Al die gevoelens kun je ervaren zonder de aanwezigheid van een lief. Je kunt je eigen bron ontdekken en op je eigen knopjes leren drukken. Het laat je stralen en glunderen. Het geeft je een compleet en gelukkig gevoel. 

Verliefd zijn op jezelf betekent een roze bril op hebben. Je ziet jezelf op je mooist mogelijke manier. Oneffenheden vallen niet op, doen er niet toe, het gaat om het grote geheel. Je vindt jezelf prachtig. 

Hoe kom je daar dan? 

Dat is een proces. Dat proces begint bij aandachtig met jezelf zijn. Bij het stoppen met zoeken naar anderen, bij het leren loslaten van je geliefde, bij het er laten zijn van de pijn van je verlies. Geen weerstand. 

Ontdek de patronen die je normaal inzet bij verlies en pijn. Je reageert daar altijd op dezelfde manier op. Misschien ga je eten, of overmatig daten, of blijf je hele dagen in bed. Iedereen heeft patronen en die moet je leren zien. Die patronen zorgen ervoor dat je niks opschiet, behalve als het positieve patronen zijn. Het verschil voel je zelf direct. Weet welke patronen je hebt en herken ze wanneer je ze toepast. Vaak zie je het pas terwijl je er middenin zit. Dat is niet erg. Het gaat in eerste instantie om bewustzijn. Het begint bij dit bewustzijn. Ben je bewust van je eigen gedrag. De volgende stap is het een keer niet doen. Doe gewoon een keer niet wat je gevoel je ingeeft. Naar dit soort gevoelens moet je niet luisteren. Deze gevoelens komen voort uit gewoontes en de drang van je hersenen om te leven volgens die gewoontes. Dan maakt het niet uit of die gewoontes goed of slecht voor je zijn. Neem het waar en doe het een keer niet. 

Doe het steeds vaker niet. En in plaats daarvan doe je niks. Gewoon. Helemaal. Niks. 

Begin met de liefde aan jezelf te verklaren. Praat tegen jezelf zoals je dat tegen je geliefde deed. Schrijf het op kleine briefjes. Stuur appjes aan jezelf. Zeg tegen jezelf dat je mooi bent. Dat je jezelf prachtig en lief vindt. Zeg tegen jezelf: ik hou van je. Blijf het zeggen, ook als het nog helemaal niet zo voelt. Ben eens net zo lief en aandachtig voor jezelf als je tegen een ander – waar je verliefd op bent – bent. 

Je zult merken dat het werkt. En dat je langzaam aan de liefde voor jezelf bouwt. Dat je steeds meer echt verliefd op jezelf zult worden. Blijf het tegen jezelf zeggen. Als je iets negatiefs denkt dan stop je met die gedachte door er een rode vlag aan te koppelen. Dat doe je door iedere keer als er zo’n gedachte opkomt tegen jezelf te zeggen: Ho, stop! En daarna zeg je tegen jezelf iets liefs. Wat ben je lief. Ik hou heel veel van jou. Ik vind je zo mooi. 

Hoe meer je van jezelf gaat houden hoe meer je ook oprechte – vrije – liefde aan anderen kunt geven. En hoe minder je de drang hebt om volgens patronen te leven die niet goed voor je zijn. 

De basis in je leven is verliefd zijn op jezelf. Sla die weg in. Dat is het gouden pad, jouw gouden pad. Op dit pad zal je alles vinden wat je werkelijk nodig hebt. Ook je ware liefde, die bij je blijft en waar de munt maar één zijde heeft. Durf het aan. Sluit je ogen en ga ervoor. Houden van jezelf, aandacht voor jezelf, geduld, tijd en ruimte.