Ik ben een opgefokt typje. Ik wil wel eens anders beweren, maar ik kan het maar beter gelijk opbiechten. Geen geoorloofde ruzie gaat zomaar aan mij voorbij. Als ik de kans krijg mijn mond ergens over open te trekken dan is die al open voordat ik het zelf doorheb. Ik ben echter geen vechtersbaas en ook geen agressief typje. Als niemand anders begint dan heb ik zelf ook geen ruzie. Eerlijk waar. Ik zoek ruzie namelijk helemaal niet op. Maar als iemand met een chagrijnige kop achter de kassa zit, een boks van een klein jochie negeert, zijn hond wurgt met een slipketting, zijn etensresten op tafel laat staan bij MCDonalds, doorrijdt nadat ze tegen mijn auto aanrijdt, een ander pest, zijn paard slaat, vreselijk lullig doet tegen haar dochter, zijn vrouw een grote bek geeft, midden op een provinciale weg fietst met een racefiets, mij uitscheld omdat ik ook in het bos loop en zijn fiets niet heb gezien, tegen een vriendin zegt dat ze dik is, tegen mijn vriendje zegt dat die er niet uit ziet, haar honden urenlang zonder water opsluit in de warme serre – enfin – tja, op die momenten gaat mijn mond als vanzelf open. Ik kan het niet helpen. Ik moet er gewoon wat van zeggen. Ik zou kunnen werken aan de manier waarop ik het vervolgens zeg. Ik hoor mijn moeder gelijk weerklinken vanuit het verleden: je zult meer succes met je strijdvaardigheid behalen als je jouw toon wat zou aanpassen. Ja mam, ik heb naar je geluisterd, het gaat al stukken beter. Ik probeer het eerst gewoon op een rustige manier. Zoals die supermarkt eikel een aantal weken geleden. Een dame van Marokkaanse afkomst had maar één brood en ze had haast, ze vroeg of ze voor mocht. Lijkt me een vrij duidelijke ja. Ik ging aan kop, achter mij stond de eikel en daarna kwam zij. Ik en eikel deden onze weekboodschappen, lees: de lopende band lag helemaal vol. Mijn duidelijke ja werd gevolgd door een net zo duidelijke nee van meneer achter mij. Dan denk je hem in eerste instantie niet goed verstaan te hebben. Met mijn aller vriendelijkste glimlach draaide ik me naar hem om.
Ze kan prima even voor toch?
Hij schudde zijn hoofd en daarmee bewoog ook zijn veel te grote buik in gelijk tempo mee. Ik mag ook nooit voor, dus tja…luidde zijn ijzersterke repliek.
Wat zielig voor je, dacht ik, misschien moet je dan die chagrijnige kop van je inruilen voor een geschikter exemplaar.
En omdat jij iets niet mag, mag ook een ander dat niet? Het zou een lekker zooitje worden als we allemaal op die manier gaan denken. Mijn scherpe toon bracht hem even van zijn stuk. Hij was vast niet gewend aan een vrouw met haren op haar tanden.
Over zijn brede schouders heen riep ik naar de brood-dame dat ze uiteraard even voor mocht. Ik schoof demonstratief mijn boodschappen een stukje naar achteren op de loopband en wees haar op de open plek. Eikel keek me aan alsof hij ter plekke van zijn hersenen ontdaan was. Zijn vrouw probeerde de boel een beetje te sussen. Ik bleef hem aankijken met een blik die onmiskenbaar bij mijn interne gevoelens paste. Ondertussen duurde dit allemaal veel langer dan het afrekenen van dat ene brood en was dame alweer onderweg naar de uitgang. Ze wenste ons nog een fijne dag terwijl ze wegliep. Vrouw van eikel, caissière en ik wensten haar hetzelfde terug. Even vriendelijk zwaaien. Eikel daarentegen hield zijn mond. Hij negeerde haar. Ze aarzelde even en keek naar hem, en zei toen, als je het zo wilt, en weg was ze. Ik keek naar hem, voelde mezelf vullen met boosheid en de woorden dropen al bijna als zuur speeksel uit mijn mond. Maar ik hield me in. Ik zei eens een keer niks. Denkend aan de wijze les van mijn moeder leek het me een uitgelezen moment om het eens een keer over een andere boeg te gooien. Normaal zou ik op dat moment beslist ruzie met hem gezocht hebben, wetende dat ik daarna opgefokt zou zijn en koppijn zou hebben. Hij was het me niet waard. Ik was niet meegegaan in zijn achterlijkheid en daar ging het om. Ik zou mijn energie niet verder aan hem verspillen.
Ook binnen relaties kan er het nodige vuur ontstaan. In de slaapkamer, maar ook beslist daarbuiten. Relaties waarbinnen nooit een keer ruzie ontstaat lijken me vooral te bestaan uit twee mensen die behoorlijk conflictmijdend zijn. Die zullen van alles denken en voelen, maar daar geen woordelijke uiting aan geven. Ik kan me niet voorstellen dat je met iemand samenleeft en nooit een keer wrijving hebt. Maar misschien komt dat ook wel omdat mijn mond te snel open gaat en bestaan die relaties wel degelijk. Ik word graag op aanwezig ongelijk gewezen. In sommige relaties is er echter te veel gedoe, te veel ruzie. En dat is beslist ook niet goed.
Er ontstaat vaak een soort patroon in ruzies. Bijvoorbeeld een patroon in het type onderwerp waar jullie over ruziën. Dan heb je steeds ruzie over de rommel in huis, over zijn vieze onderbroeken die de weg naar de wasmand maar niet lijken te vinden, over lege pakken in de koelkast, over het vergeten van de boodschappen, over het tijdstip van thuiskomen, over de manier van opvoeden, over dat extra biertje en ga zo maar door. Dat zijn ruzies die ontstaan aan de randen van jullie samenzijn. Op de plek waar jouw eigenheid hecht aan die van hem, de plek waar het dan af en toe kan schuren en vonken, omdat jullie nou eenmaal twee verschillende personen zijn met twee verschillende manieren van doen die samen één leven delen. Allemaal heel erg logisch. Soms ben je nou eenmaal stapelgek verliefd geworden op de persoon die in praktische zin het minst goed bij je past. Liefde gaat helaas niet hand in hand met praktisch. Ik heb genoeg mannen gekend die op praktisch vlak naadloos bij me zouden aansluiten, maar waar ik toch echt geen vlinders van in mijn buik krijg, lees: absoluut geen relatie mee zou willen hebben. En de mannen die me wel van boven tot beneden beroeren laten veelal flink wat steekjes vallen links en rechts. Die pakken de zaken helaas heel anders aan dan ik zelf zou willen. En zodra de wittebroodsweken voorbij zijn irriteert dat zomaar en zorgt het voor wat kleine schermutselingen. Eigenlijk is het vooral een kwestie van geluk als je met iemand bent die zowel je hart vijf slager sneller laat slaan (want daar begint je relatie mee) en ook nog eens het leven op dezelfde manier wilt bestieren als jijzelf (want daar gaat je relatie een stuk vrediger op voort). Maar, ook als dat laatste niet zo is: gooi de handdoek niet in de ring. Dan heb je maar hier en daar een miniatuur gevechtje, maatje chihuahua. Dan is het maar zo dat je hem af en toe een flinke linkse op zijn muil wilt geven. Dan vergeet je morgen maar weer dat hij vandaag het onschuldige bloed wederom onder je nagels vandaan heeft gehaald. Het hoort erbij. Zolang het geen Duitse Dog is hoort het erbij. En het is wederzijds. Ook jij bent degene die hem irriteert, die zijn bloed af en toe laat koken, die hem een diepe zucht geeft. Jullie zijn het allebei. Ruzies over de dagelijkse kleinigheden horen erbij. Zolang ze maar het onderspit delven, slechts af en toe een donkere wolk zijn bij een grotendeels blauwe hemel. En zolang ze maar gestoeld zijn op liefde. Als je nog steeds verliefd op elkaar bent, zonder de vlinders dan weliswaar, maar je begrijpt wel wat ik bedoel. De liefde is de basis. Als die ook ontbreekt dan is het wel de vraag of dit nog een goede relatie voor je is.
Er is nog een ander patroon in jullie ruzies waarneembaar. Deze kan zich ook uiten in de zojuist genoemde kleine schermutselingen. Ze kan zich echter ook uiten in grote vulkaanuitbarstingen, waarbij je huilt totdat je dikke kikker ogen hebt en met mond open ademt vanwege verstopte neusgaten. Dit patroon ontstaat niet aan de oppervlakte, waar jullie beider grenzen elkaar soms opschuren. Dit patroon heeft eigenlijk helemaal niks met de ander van doen en gaat helemaal over jezelf. Dit zijn vaak ruzies die voor jezelf heel duidelijk zijn en voor de ander niet te begrijpen.
Waar heb je het over?
Waar komt dit ineens vandaan?
Jij weet maar al te goed waar je het over hebt. Voelt hij dan niet hoe ellendig dit is? Hoe kan hij niet zien waarom het zo verrekte rottig voelt? Wanneer je zelf een grote intensiteit aan boosheid/verdriet/lamlendigheid voelt dan is het moeilijk voor te stellen dat een ander dat niet volgt, niet hetzelfde ziet. Het is hoe dan ook heel moeilijk dat de ander het niet begrijpt. Niet wat meer rekening met je had kunnen houden, want zeg nou zelf, zie je niet hoe klote ik me voel!? Wanneer er iets is gebeurd wat jou dit intens nare gevoel heeft gegeven, waardoor je als een snelkookpan uit je sloffen bent geschoten, dan kun je niet anders dan voelen dat je gelijk hebt.
Natuurlijk is er iets gebeurd waardoor ik me nu zo voel.
Hij deed dit en daarom voel ik me nu zo. Bij gevoelens die in het moment ontstaan zoeken we vaak een reden die in datzelfde moment plaats vond.
Hij was drie uur onbereikbaar, ik maakte me vreselijk zorgen, daarom ben ik nu zo boos.
Hij keek naar die andere vrouw terwijl we samen aan tafel zaten, daarom ben ik nu zo boos. Hallo!! Hier ben ik!
Het klinkt allemaal zo logisch. Het lijkt ook heel logisch. En het is ook heel logisch. Alleen zijn de redenen (iets wat hij deed) niet de oorzaak van jouw gevoelens. Het zijn slechts de triggers. Je kunt die redenen het beste zien als een soort lichtknopjes: eerst was het nog donker en ineens is het licht aan gegaan. Zijn gedrag heeft op jouw knopje gedrukt en daarmee een kamer in het licht gezet die helemaal vol ligt met jouw shit, jouw gedoe, jouw herinneringen, jouw gevoeligheden, jouw onzekerheden, kortom jouw oude zeer en jouw rafelige randjes. En daar komt het genoemde patroon om de hoek kijken. Het patroon in jullie ruzies welke te maken heeft met jouw eigenheid. Het patroon ontstaat rondom jouw pijnlijkheden, jouw onzekerheden, jouw overtuigingen, jouw pijnlijke herinneringen. Ieder mens heeft deze, allemaal op onze eigen unieke manier omdat we allemaal andere levens hebben geleefd en andere type mensen zijn. Zo heb ik een extreme gevoeligheid zitten rondom niet gezien worden, niet op waarde geschat worden. Zodra mijn lief daar aan zit, soms maar een heel klein kriebeltje, soms door er volledig bovenop te gaan staan, dan komen al die gevoelens van weleer tevoorschijn en laten ze me volledig kopje onder gaan in mijn eigen gevoelens. Gevoelens die ik al in me had, die in werkelijkheid niks met mijn lief te maken hebben, maar in het moment wel over hem (ons) lijken te gaan. Dan is zijn drie uur onbereikbaar zijn de trigger die mijn beerput opentrekt. Het was donker. En ineens is het licht. Alles wat in mijn kamertje rondom niet gezien worden ligt opgeslagen wordt zichtbaar en voelbaar. Ik ga als het ware weer terug naar alles wat ik daar heb liggen: slechte herinneringen, daaraan gekoppelde overtuigingen over mezelf, oude pijn. En al die meuk kneed ik dan tot een grote boze bal en die smijt ik recht in zijn gezicht. Zelfs als het onbehoorlijk gedrag was, want, hallo? Hoe moeilijk is het om even iets van je te laten horen, zelfs dan hoort mijn reactie alleen maar bij mezelf. En heeft mijn reactie eigenlijk heel weinig met hem en zijn gedrag van doen.
Er is altijd iemand waarvoor jouw probleem geen probleem is.
Een wijsheid om te onthouden, omdat het je laat beseffen dat er ontelbaar veel reacties zijn op dezelfde situatie. Iedereen zal haar eigen reactie hebben. Iedereen kiest haar eigen gedrag. Jouw reactie is daarmee geen logisch gevolg van de gebeurtenis, maar slechts een logisch gevolg van jouzelf. Het patroon welke in jullie ruzies ontstaat heeft haar oorsprong in jouw verleden, in het leven dat jij al hebt geleefd. En zo werkt dat voor hem ook. De echte ruzies (dus niet die over rondslingerende vieze onderbroeken) vinden hun oorsprong in jullie verledens en hebben dus eigenlijk weinig met wie jullie op dit moment samen zijn te maken. Er ontstaan patronen omdat zijn specifieke gedrag jouw specifieke gevoeligheden triggeren. En andersom. Deze patronen kun je ontleden. Je kunt op zoek naar de onderliggende overtuigingen. In mijn training leren leven kun je daar ook mee aan de slag. Het is goed om te onthouden dat jullie mét elkaar, óver jezelf ruzie maken. Dat jullie met elkaar botsen, niet om wat de ander doet, maar om wie jullie zelf zijn. Het komt er dus op neer dat jullie unieke verledens in het heden met elkaar op de vuist gaan. Hij is het schuld, volgens jou. Jij overdrijft, volgens hem. Niemand heeft gelijk. Het gaat niet om jullie, het gaat om jezelf. Wie ben jij en wat drijft jou? Wat triggert jou? Welk oud zeer en diepe overtuigingen spelen op wanneer hij bovenop jouw gevoelige tenen gaat staan? Ontdek dat dit patroon in jullie ruzies iets moois in zich meedraagt: het geeft je de mogelijkheid om meer over jezelf te leren, om te ontdekken waar je nog helen en genezen kunt. Zoek de reden niet meer in de ander (ook als je terecht heel boos op de ander mag zijn), maar bij jezelf. Jouw reactie (ook als hij echt heel fout zat) komt voort uit jezelf. Er is altijd iemand waarvoor jouw probleem geen probleem is. Er is altijd iemand die anders reageert. Het begint bij jezelf en het eindigt bij jezelf. Altijd.
0 Reacties op "Ruzie binnen liefdesrelatie"