Wie ben jij echt?

Tja, wie ben jij echt? Wie ben ik echt? Ik weet heel goed wie ik ben, maar is dat ook de persoon die ik aan anderen laat zien? Houd ik delen van mezelf bewust verborgen? Bewust of onbewust. Uit schaamte, argeloosheid, ontkenning of trots. Is het zo dat er één versie van mijzelf bestaat en dat ik daar delen van blootgeef? Of bestaat mijn ik uit meerdere versies en ken je ze niet allemaal? Ik heb hier zelf zoveel vragen over. Ik vraag me bovenal af wie jij dan bent. Welke delen van jou heb ik nog nooit gezien? Welke versies van jou ken ik nog niet? En ik ben benieuwd waarom jij jezelf niet volledig bloot geeft. Maakt dat je te kwetsbaar? Vind je het niet fijn? Is het prettig om sommige delen of versies voor jezelf te houden? Deel je het met sommigen wel en met anderen niet? En maak je die keuze bewust of gaat dat vanzelf? Ik kan mezelf soms verbazen over wat ik vertel aan bijna-vreemden. Verhalen van mezelf die ik normaal nauwelijks met een ander deel. Komt dat door een onzichtbare klik of door de veiligheid van de vreemde? Ik las ooit ergens dat je een openbaar leven, een privé leven en een geheim leven hebt. Sindsdien kijk ik met die gedachte in mijn hoofd naar mensen om me heen. Wat zouden hun geheimen zijn? Wat doen zij privé wel wat we in het openbaar niet kunnen zien? 

Wat ik heb gemerkt is dat anderen een heel ander beeld van mij kunnen hebben dan ik zelf heb. Ik was zestien jaar oud en vreselijk onzeker. Een goede vriendin vertelde me dat ze het zo stoer vond dat ik zo zelfverzekerd was. 

Wat? 

Ik kon niet begrijpen hoe ze dat beeld van mij kon hebben. 

Ik was tweeëndertig jaar, net uit een nare relatie, pas verhuisd naar de andere kant van de provincie en vreselijk mijn weg kwijt. Een moeder op school dacht dat ik een weduwe was van een rijke man omdat ik er zo goed verzorgd en statig uit zag (en altijd als enige mijn zoon naar school bracht). 

Wat?

Verder van mijn eigen werkelijkheid had ze niet kunnen zitten. 

Het heeft me aan het denken gezet. Ik kon me eerst niet voorstellen dat ik zulke verkeerde beelden bij anderen kon opwekken. Maar toch was het ook waar wat zij zagen. Ik was een zelfverzekerde puber. Maar ook een heel onzekere. Ik was een goedverzorgde en statige vrouw. Maar ook een heel verwarde. 

Wat een ander van buiten ziet is slechts een deel van wie ik ben. Het is de buitenkant. Ik leef zelf aan de binnenkant. Het is een kwestie van en-en. Je kunt veel versies (of noem het delen) van jezelf hebben en per situatie ervoor kiezen om een deel te laten zien. Hoe beter iemand mij kent, des te meer ik van mezelf heb laten zien. Zo leer je mij steeds beter kennen en zal het plaatje aan de buitenkant steeds meer gaan lijken op mijn plaatje vanaf de binnenkant. Het is tegelijkertijd een valkuil. Het maakt heel erg kwetsbaar als je jouw eigen binnenkant blijft vergelijken met de buitenkant van een ander. Zo heeft de ander het veel beter voor elkaar. En trek jijzelf steeds aan het kortste eind. 

Wat ik ook heb geleerd is hoe waardevol het is om binnenkant verhalen met elkaar te delen. Als ik me zorgen maak over mijn zoon, dan is er niks zo fijn om met een ander te praten die deze zorgen ook blijkt te hebben. Er is niks zo therapeutisch en helend als het besef dat je niet de enige bent. 

En toch doen we het maar zo weinig. We laten zo weinig van onszelf aan de buitenwereld zien. Terwijl we het elkaar er zoveel gemakkelijker mee kunnen maken. Het gras is nergens groener. Niemand is probleemloos, zorgeloos of perfect. Deel je verhaal met de wereld. Laat zien wie jij echt bent. Het gaat om je verhaal, niet om jouw naam. Laten we binnenkanten met binnenkanten vergelijken, zodat het ons kan steunen wanneer het moeilijk is, kan helen als het pijn doet en kan plezieren bij herkenning. Laat het schrijven je opluchten. Laat de anonimiteit je veiligheid geven. Het schrijven doe je voor jezelf, zonder dat iemand hoeft te weten dat het over jou gaat. Het lezen doe je ook voor jezelf, zodat je weet dat je niet de enige bent. Door samen over onszelf te schrijven creëren we een wereld met diepgang, met echtheid en met verbondenheid. 

Daarom mijn vraag aan jou: Wie ben jij echt? 

Ik ben niet alles wat ik had willen zijn.

Toegegeven, ook zoveel om wel te willen zijn.

Lief ben ik. Lief ben jij. 

Voor jou. Voor mij. Maar ook gewoon jij.