Onze levens lijken door middel van verhalen aan elkaar te hangen. Het lijken niet zo zeer de gebeurtenissen zelf te zijn die ons in de greep houden, maar de verhalen die we erbij vertellen. Het vormt wie we denken te zijn. Zo dacht ik als tiener dat ik buitengesloten werd. Ik was daar heel erg van overtuigd, het was mijn eigen verhaal over mezelf geworden.
Ik ben iemand die buitengesloten word.
En iemand die buitengesloten word moet wel iets verkeerd doen. Die hoort er niet bij om een reden. Die is vast en zeker minder waard.
Ik ben minder waard.
Die overtuiging over mezelf leek wel een magneet te zijn, een zelfgemaakte kijkdoos waarin niks anders meer verscheen dan fragmentjes, zinnen, daden, uitspraken en manieren van anderen, die mij precies lieten geloven dat het waar was wat ik over mezelf dacht. Alles wat daar niet bij paste werd structureel genegeerd. Met dit verhaal ging ik in therapie, want zeg nou zelf, als je echt denkt dat er iets niet goed is aan jezelf, dan ben je rijp voor therapie. Bij die therapeut vertelde ik mijn verhaal en spraken we met elkaar over mijn verhaal. Waarmee mijn verhaal ook door haar werd bevestigd en steeds meer als de werkelijke waarheid begon te voelen en daarmee een niet te negeren kijk op mezelf werd. Zo werkt dat met verhalen. Ik ben uiteindelijk gestopt met al die verhalen en sindsdien gaat het een stuk beter met me.
0 Reacties op "Verhalen"