Liefdesverdriet en rouw

Liefde – verliefdheid – verliezen doet heel veel pijn. Eerst zoek je op alle manieren naar een methode om de munt te keren, om de liefde te herstellen, maar er zijn situaties waarin dit gewoonweg niet kan. Daarna zoek je naar anderen, om liefde mee te ervaren, erachter komend dat substitutie niet bestaat. Je geliefde heeft de vorm van een puzzelstukje, dat precies in je paste, en anderen komen nou eenmaal niet in gelijke vorm.

Ik word geplaagd door de herinneringen aan de mooie momenten samen. Ik wil ze niet zien, ik wil ze niet voelen. Ik knijp mijn ogen dicht om ze te verdringen. Maar ze staan aan de achterkant van mijn oogleden dus het heeft geen zin.

Rouw is koud. Ik voel de kou in mijn botten. Het laat me verlangen naar een warme douche. Ik snak naar de geborgenheid van een warme douche. Maar eenmaal in de douche is het maar een douche en voel ik me nog net zo koud en rauw van binnen als van te voren. Het helpt allemaal niks. 

Mijn ervaring is dat pijn weer verdwijnt zodra de letsels in mijn hart en ziel genezen zijn, littekens zijn geworden. Mijn ervaring is ook dat dit net zo voelt als voedselvergiftiging. Als je eenmaal uit de ellende tevoorschijn bent gekomen wil je dat op geen enkel moment meer zo ervaren. Aan de pijn voorbij gekomen maakt de weg veelal tot een eenrichtingsweg. Teruglopen kan niet meer, waar je van weg bent gelopen raakt steeds verder achterop. Liefde trekt naar elkaar toe, het maakt dat je de verbindingen tussen elkaar steeds een extra knoopje geeft. Verlies loopt van elkaar af, het maakt dat je de knoopjes één voor één losmaakt totdat je weer vrij bent om naar een ander oord te vliegen. Echt loslaten betekent veelal vooral verlies.

Voorbij pijn is ruimte, niet voor het oude, maar voor iets nieuws, iets anders. Wij mensen zijn erg gevoelig voor verlies, het verandert onze verlangens om ons te helpen overleven – overleven voorbij verlies -, het stuurt ons weg van de oorzaak, nooit naar de oorzaak toe. 

Ik weet hoe het werkt en dat je niet meer terug kunt gaan, omdat het leven niet naar achteren gaat, maar in cirkels voorwaarts beweegt. 

Jouw koesteren is het liefste wat ik doe en met alles wat ik tegen je zeg ben ik bang dat ik iets zeg wat dat onderuit kan halen. Ik ben letterlijk bang om jou te verliezen. Letterlijke pijn doet letterlijk pijn. Het grijpt in je vezels en trekt je ziel uit je omlijsting. Ik ben zo kwetsbaar bij jou, van jou houden betekent het tegenovergestelde van het betalen van een prijs, het is het ontvangen van een geschenk, het weekt de plakkerige randen van mijn ziel los zodat ik vrijelijk kan ronddraaien in mijn lichaam, mijn omgeving, mijn wereld. Die ziel kan zomaar aan mij ontsnappen als ik niet oppas voor wat ik doe.

En tussen een klein kiertje van het toneeldoek verschijnt daar plotsklaps een spoortje ellende. Een kleine pijnscheut in mijn ribben helft. Ik zou willen dat je me ooit kunt uitleggen hoe jij dit voor elkaar krijgt? Hoe je jezelf zo plotsklaps over mij heen kunt zetten alsof ik nooit veel voor je betekend heb. En die gedachten laten me weer verzuren van mijn kruin tot aan mijn tenen, afgetopt met een golf misselijkheid. 

Liefde.

Kies in de liefde voor de realiteit en niet voor het potentieel. Voordat je het weet heb je een leven lang niet geleefd.