Doelen bestaan uit pixels, hoe bereik je die?

Hoeveel voornemens vallen uit elkaar in groteske gebaren? Hoeveel doelen blijven haken achter de grenzen van onze vergezichten? Hoeveel goede plannen zien hun levenslicht doven voordat ze hun wezenlijkheid verkrijgen? Je leeft een leven vol voornemens, doelen en goede plannen, en toch ziet je leven er over één jaar waarschijnlijk nog precies hetzelfde uit als vandaag. En dat terwijl je bovenop een explosief vat potentieel zit. Je hebt onmetelijke mogelijkheden in je genetische blauwdruk opgeslagen zitten, net zo gewoon als de modder onder je nagels en de slaap in je ogen. Alleen heb je nooit geleerd hier toegang tot te krijgen, je denkt wel dat je het weet, maar je kunt er niet verder vanaf zitten dan je nu al zit, omdat je er anders al lang gebruik van had gemaakt. Er is niks bijzonders aan grootste gedachten, er is niks bijzonders aan hemelse gebaren. Het is ons eigenlijk zo gewoon dat het eerder vreemd is dat we onszelf zo klein houden. We denken niet groot te mogen zijn, dat groot ergens bovenuit steekt, en dat je zomaar een kopje kleiner kunt worden gemaakt, dat het daar onveilig is. Denk het eens andersom. Groot is niet de afwijking, groot is de normaal. Alleen is iedereen een treetje lager gaan staan, we gaan collectief gebukt door het leven. De menselijke aard is die van onrust, je zult geen innerlijke kalmte kennen, als je kalmte eenmaal komt is je leven voorbij, die kalmte markeert de overgang van leven naar dood. Wanneer jij eenmaal kalm bent komen wij om afscheid van je te nemen. Als je nog niet klaar bent om te sterven dan kun je die onrust er maar beter gewoon laten zijn. Omdat jij door niemand geleerd hebt dat die onrustige stroming de ware aard van jouw beestje is – van ieders beestje is – heb je jezelf de verkeerde gewoontes aangeleerd. Je streeft naar kalmte en naar verandering. En die twee gaan hand in hand, want je gelooft dat die kalmte, die innerlijke oase van gedorste rust, het resultaat zal zijn van de juiste verandering. Als je maar dunner, knapper, rijker, succesvoller, gematigder bent, dan zullen de moeizame stappen door het hete woestijnzand je eindelijk op de plek brengen waar je uitgeput voorover kunt vallen, beide handen in de zaligheid van het verkoelende water, je mond slurpend uit haar waterige diepten. In die schaarse momenten dat het je lukt om een gesteld doel te bereiken tref je daar echter geen oase, je treft geen kalmte, je treft daar dezelfde persoon als die je al was, met gelijke gedachten, gelijke gevoelens en van gelijke kleur. De onrust zit er nog steeds, als een trouwe metgezel, een dienaar die je voeten kust, je schouders masseert, iedere dag voor je klaarstaat om de warmte uit je gezicht te verdrijven met een prachtig Oosters waaiertje. De onrust in je lijf moet je niet zien als iets om op te lossen, het is geen consequentie van een actie, er is geen oorzaak gevolg, het is je levenslust, je warme adem die je zin geeft om te leven. Wat is de zin van het leven vraag je jezelf vast wel eens af. Er is geen werkelijke zin van het leven, anders dan de zin om te leven, en die zin hoor je weerklinken in de onrust die je voelt. De onrust, de ontevredenheid, is een motor, het is een aandrijvende kracht, een opstuwende natuur. Het motiveert en stimuleert. Het zorgt ervoor dat je jezelf wilt laten floreren, terwijl je al helemaal goed bent zoals je bent. Ook een struik met prachtige bloemen kan iedere dag een bloem extra dragen. Onthoudt daarom de leer van de onrust. De onrust hoort erbij. Het laat je stralen. Het laat je leven. Zonder onrust verdwijn je onder de zoden, dan is het tijd voor een volgend avontuur. 

Gebruik de onrust om pixels te zien, pixels te grijpen en pixels te gebruiken als bouwstenen. De onrust omarmen is jezelf diep in de ogen kijken en accepteren wat je daar ziet. Wanneer je jezelf volledig kunt accepteren, mag je er zijn zoals je bent en kun je als vanzelf grote spruiten groeien. Het is jouw fundament en op een stevig fundament kan alles ontstaan. Zelfs als een grote storm alles verwoest, zal op het gelijke fundament net zo gemakkelijk een nieuw huis ontstaan. Het bouwen van het fundament kost de meeste moeite. Vergelijk het met een bamboe plant die een hele poos niks lijkt te doen, maar haar tijd juist benut om in de onzichtbaarheid haar fundament te bouwen in een uitgestrekt netwerk van wortels. En zodra haar fundament er ligt schieten haar spruiten in grote meters de lucht in. Net zoals het gras in droge tijden vlotjes dood gaat, zal haar wortelfundament na een korte regenbui vrijwel direct opnieuw ontspruiten. Zo nuttig is een fundament. Pixels zijn de kleine onderdelen van het leven, waarmee je grote dromen en onmetelijke wensen bouwen kunt. Wanneer je niet meer gebukt door het leven gaat en begrijpt dat jij groot hoort te zijn, kun je jezelf een hand toesteken en blij zijn om zo voldaan grootst in het leven te staan. Vanuit die houding kijk je op niemand neer en beslist ook naar niemand op, je steekt je handen naar de mensen om je heen uit om hen te helpen op te staan. Op die momenten van gewoon zijn zul je de pixels om je heen zien fladderen, als prachtige vlinders, met wijd uitslaande vleugels en klauwen van zacht dons. Net zoals de natuurlijk groei der dingen niet in grote stappen gaat, maar verwezenlijkt raakt in de vermenigvuldiging van haar cellen, zodat de daadwerkelijke groei het blote oog ontziet, en alleen voor de sporadische bezoeker zichtbaar is, precies op die manier veranderen onze dromen in werkelijkheid. Het zijn pixels die los van elkaar slechts kleur zijn, maar samengevoegd voor grootste plannen kunnen staan. Je kunt jezelf beter behoeden voor het stellen voor doelen, met de illusionaire verwachting dat er een dag komt dat dit doel zomaar ineens bereikt wordt, omdat het leven op die manier voor niemand verloopt. Dat klinkt namelijk bijna alsof het doel een cadeautje is dat door een één of andere goedheiligman door de schoorsteen gepropt kan worden, wanend in magische atmosferen, waar jij weinig anders voor hebt hoeven doen dan er rechtschapen voor te zijn. Het behoort je toe. En omdat het je toebehoort, omdat je het wilt hebben, kun je het zomaar krijgen, kun je van de ene op de andere dag een halve meter groter groeien. Zoals je zelf weet is een baby overmorgen uiterlijk nog net zo groot als vandaag en wordt niemand zonder er iets voor te doen, zonder vermenigvuldiging van losse cellen, ineens een stukje groter. Vanuit die luie staat van zijn is het gemakkelijk om doelen voor jezelf te stellen, maar onmogelijk om ze ook daadwerkelijk om te zetten in een wezenlijke vorm. Doelen zijn gezond om richtingen mee te bepalen, je moet ze zien als een kompas die je bij ieder kruispunt opnieuw raadpleegt om te bepalen of je nog steeds de goede kant op gaat. Doelen bepalen niet altijd het eindpunt, omdat ze niet vaststaan, je kunt op ieder kruispunt besluiten dat de weg naar links toch aantrekkelijker voor je is dan de weg rechtdoor. Doelen zijn er om te begeleiden, en dienen zich uitstekend om bijgesteld te worden. Niemand houdt je ergens aan vast. De kunst zit in de stappen die je zet terwijl je jezelf laat leiden. Iedere stap is een pixel, een kleur, een onderdeel van alles wat jij voor elkaar kunt krijgen. Het gaat om de kracht van de eenvoud, om de kracht van de stap, om de kracht van de activiteit. Er is altijd een kleine stap voorwaarts die je kunt zetten die je – eventueel – dichterbij een bepaald doel kunnen brengen. Het is de gewoonte om actief te zijn, om stappen te zetten, om pixels te zetten,  die jou succes in onmetelijke afmetingen brengen kan. Maak van jezelf een wandelaar in plaats van iemand die de top bereikt. Het gaat erom wie je bent, niet om wat je wel of niet een keer bereikt. Ben een hardloper in plaats van iemand die de marathon rent. Ben een ondernemer in plaats van iemand met een succesvol bedrijf. Wil jij wel graag een keer die marathon rennen, zorg er dan voor dat je iedere dag een kleine stap zet die ervoor gaat zorgen dat jij een hardloper bent. Ren iedere dag een klein stukje. Maak er een gewoonte van. Zodra je het tot een gewoonte hebt gemaakt, vang je iedere dag een extra pixel, je vangt ze zoals ze zich aandienen, en uiteindelijk vormt zich een prachtig palet. 

Grootsheid is de normale staat van zijn. Het maakt je niet meer dan een ander. Een ander is niet minder. Het is gewoon zoals het is. Je hebt alles al in je vingers, je moet alleen die eerste stap zetten. 

Laat de onrust je helpen. Verdoof haar niet. Gebruik niks om haar de schrik aan te jagen. Wanneer je wilt leven zul je onrustig zijn. Laat haar je opstuwen en aanmoedigen. Onrust zal er altijd zijn. Het leven is een eeuwig proces dat deels eindigt bij de dood. Er komt geen eindpunt. 

Kijk naar pixels. Het gaat om de kleine stappen. Het gaat om wie jij bent. En wie jij bent komt tot uiting in de gewoontes die je jezelf aanleert. Je kunt alles zijn wat je wilt. Je komt daar vanzelf door iedere dag een stap in de juiste richting te zetten. Die weg is onbekend en voor het blote oog onzichtbaar. Daar hoef je ook niet over in te zitten. Als het tastbaar is dan is het belangrijk en dan staat het recht voor je neus. Als je iedere dag een kleine pixel pakt, dan heb je na een heel jaar een grootst palet aan kleuren voor je neus. Zo eenvoudig is het. Het vergt slechts een klein beetje inspanning. Het gaat om de wandeling. Om het lopen. Om het doen.