Overgave

Er zijn momenten in je leven dat je niks anders kunt doen dan je ergens aan overgeven. Het heeft te maken met het loslaten van verzet – van weerstand – loslaten omdat het je uiteindelijk helpt. Overgeven voelt als een slappe toestand, het voelt alsof je niks aan het doen bent. Terwijl je juist heel sterk voelt dat je wel iets zou moeten doen. Er klopt iets niet en dat moet gerepareerd worden. Juist dat eindeloze repareren van situaties waarbij geen reparatie kan helpen zorgt ervoor dat je verkrampt blijft. En vanuit verkramping sta je stil, dan kom je geen stap verder. Vanuit verkramping houd je jouw adem in en stagneert alle energie. Je moet je aan deze situatie overgeven. Je bent verdrietig en je zit midden in de fase van rouw. Geef je eraan over. Laat je armen slap langs je lichaam vallen, je mond open zakken, zak onderuit in je stoel, sluit je ogen. Geef je eraan over. Mentaal overgeven voelt als fysiek overgeven. Je ergens aan overgeven, bewust de passieve kant opzoeken, maakt je misselijk. Sluit je ogen en geef jezelf toestemming om je aan de situatie over te geven. Visualiseer dat je daadwerkelijk overgeeft, je braakt hetgeen je mist eruit, daarmee is het niet weg, maar daarmee breng je wel opnieuw het stromen van energie op gang. Het laat je weer ademen. Overgeven voelt niet lekker en dat is ook niet het doel. Je geeft je eraan over omdat je weet dat het je op de langere termijn zal helpen. Omdat je nu niks anders kunt doen, en je van jezelf houdt, en je daarom het beste voor jezelf wilt. Er is maar één weg door pijn en dat is er dwars doorheen. Om dwars door pijn te kunnen gaan moet je met de stroom meegaan. Je gooit je peddels overboord, gaat op je rug in het bootje liggen en je laat jezelf meestromen met het water, zoals het water gaat. Braak alles er zo vaak als je wilt denkbeeldig uit. Totdat je voelt dat je leeg bent en weer stapje voor stapje genezen kunt. Het is een kwestie van overgeven. Ik weet dat het pijnlijk is lieverd, je kunt het.