Wanneer iemand je onterecht van iets beschuldigd

Het laat mijn bloed koken waardoor mijn aller kleinste haarvaatjes uit elkaar barsten en de boel flink besmeuren: onterecht van iets beschuldigd worden. Ik vind het één van de meest zenuwslopendste dingen die er zijn. Het laat me mijn nagels opkluiven tot bloederige stompjes en mijn haren een voor een uit mijn schedel trekken zodat er slechts een kale glanzende bol resteert. Ik rol over de grond, wild heen en weer slaand met arm en been, krijsend als een leeuw bovenop haar rots huilend om verloren dagen. 

Gelukkig alleen maar in gedachten. 

Ik kan er simpelweg niet tegen. Onterecht beschuldigd worden. Ik.kan.er.echt.niet.tegen. 

Het laat me dagenlang op mijn handen zitten, knagend op mijn onderlip, om er maar niks aan te doen. Om mezelf te weerhouden van repliek. Het liefste wil ik de betichter in kwestie een flinke klap van links en een hoek van rechts geven. Afgetopt met een uithaal van boven en een schop van onderen. Tussen de ballen. Onder die billen. Jij pakt mij, ik pak jou. Ik grijp de telefoon en scheld mijn verwensingen richting mijn dierbaren, mijn vader, mijn beste vriendin, iedereen die er voor open staat, zolang het maar niet gericht is op de dader zelf. Ik moet uitlaatkleppen vinden. Ik moet het delen met iemand. Zolang ik het maar binnen mijn eigen kringetje van vertrouwelingen houd. 

Wat ik ook graag zou willen doen is de onjuistheden weerleggen. Ik wil de wereld laten weten wat een onzin dit is. Dit gaat fucking helemaal nergens over! Wat een bullshit! Maar ook dat doe ik niet. Ik veranker mijn handen onder mijn billen zodat mijn gehele lichaamsgewicht weerstand biedt en daarmee, dat kun je beter echt niet doen, tegen me zegt. 

De drang om te laten weten hoe het echt zit is enorm groot. Ik wil schreeuwen: dit klopt niet, het zit anders! Maar waarom zou ik dat doen? Waarom zou ik dat doen? Toegegeven: ik kan hier bergen aan geschikte antwoorden op die vraag formuleren. 

Omdat het goed is om de ander te laten weten hoe het echt zit. 

Omdat onzin weerlegt mag worden. 

Omdat je vrijheid van meningsuiting hebt. 

Omdat jouw eer hier als vuile was te drogen wordt gehangen. 

Omdat je dit niet over je kant hoeft te laten gaan. 

Omdat het fucking nergens op slaat!

Omdat het oneerlijk is. 

Omdat ze een vieze trut is. 

Omdat zijn kop het levenslicht niet meer verdient. 

Klinkt legitiem toch? 

Weerleg dat maar eens. 

Het is zeker legitiem om deze gedachten te hebben. Het zou raar zijn als je dit soort gedachten niet hebt. Maar het enkele feit dat het legitiem is om dit soort gedachten te hebben maakt het niet juist om ze ook te uiten. Wat goed is, is niet altijd juist. En wat juist is, is niet altijd goed. Het voelt wellicht op korte termijn even heel erg goed voor jezelf. Je geweten is tijdelijk gesust. Je hebt je zegje gedaan. Nu weet ze tenminste hoe jij erover denkt. De wereld heeft je gehoord. 

En dan: niks. 

De wereld toeschreeuwen hoe het zit heeft in werkelijkheid niks essentieels veranderd. Je ware geliefden zijn niet anders over je gaan denken, want die wisten al wel dat het onzin was. Jij bent niet anders over jezelf gaan denken, want ook jij wist al wel dat het onzin was, dat is immers het hele punt. De betichter is ook niet anders over je gaan denken, want die had haar mening al gevormd en staat totaal niet open voor wat jij daar in repliek op te zeggen hebt. Wellicht komt ze met een dupliek en reageer jij daar ook weer op. Zo bouw je voort op een onwaarheid waardoor deze alleen maar steeds meer lading krijgt. Hoe meer aandacht jij eraan geeft, hoe maar omvang het krijgt. Eerst was het alleen maar geschreven. Totdat het cursief en dik gedrukt werd. Zij onderstreepte het vlak voordat jij er een iets groter lettertype van maakte. Ineens staat het je in je gezicht te krijsen. Het enige wat er gebeurt door er aandacht aan te geven is dat de omvang veranderd: die wordt groter. De inhoud namelijk helemaal niet: die blijft gelijk. De mensen die er toe doen, jouw geliefden, zijn de enige mensen waar je jezelf druk om moet maken. Zij moeten de ware jij kennen en als het goed is doen ze dat ook al. Als het jouw ware geliefden zijn dan hebben ze geen overtuiging nodig. En als dat wel zo is dan mogen ze bij het grofvuil worden prijsgegeven. 

Zolang deze situatie zich niet in de rechtbank afspeelt kun je het beter gewoon laten gaan. En dat is moeilijk. Heel.erg.moeilijk. 

Ik ben er dus zelf heel slecht in. Maar ik blijf er wel mijn best voor doen. Er is maar één remedie: geduld. Geef het tijd. Geef het letterlijke seconden, minuten, uren en dagen. De drang om iets recht te zetten, iets te rectificeren, zal vanzelf uitdoven en uit het zicht verdwijnen. Waar een gevecht is, zijn er altijd minstens twee betrokken. Het wordt dus pas een gevecht als jij eraan mee gaat doen. Zolang jij je mond houdt (en daarmee ook de eer aan jezelf) is er slechts sprake van een eenzijdige schreeuwpartij. Eenzijdig als in: er doet er maar eentje aan mee. Blijf er buiten. Het is de waanzin van de ander. Kies je eigen gedrag. Laat je niet meeslepen door het gedrag van anderen en zeker niet als dat negatief gedrag is. Houd het klein door er geen aandacht aan te geven. 

De angel in het hele verhaal is de onwaarheid die in onzin schuilt. Als er onwaarheid over je verteld wordt (vooral als het naar rotte vis ruikt) dan slaat je gehele alarmsysteem aan het brullen. En omdat het niet twaalf uur van de eerste maandag van de maand is raak je daardoor ontstemd. Je gaat van melodieus naar een vals klinkende viool. Stop ermee! Het doet pijn aan mijn oren! 

Het probleem schuilt meestal in cherry picking. Kijk, er zijn echt wel van die momenten die niet je meest fraaie kanten laten zien. Zo wil je ook niet door een date betrapt worden op de wc terwijl je net je billen aan het afvegen bent, en niet alleen maar vanwege de geur. Je kunt niet altijd op je best zijn. Ik schreeuw ook wel eens tegen mijn zoon of tegen mijn hond. Als dat moment tot in de eeuwigheid vastgelegd zou worden zonder dat er verdere informatie over mij beschikbaar is dan ziet dat er niet al te best uit. Wat een ongelooflijke trut! Nou, inderdaad. Toch is dat wel hoe we aan de lopende band onze mening vormen over anderen. We zien slechts een fragment en weten al precies hoe het zit. Nou, ik kan je zeggen, zij is echt geen leuke vrouw. Een mening is zo gevormd. Een mening is niet zomaar omgevormd. Het is heel lastig om iets een andere geur te geven als het eenmaal is gaan stinken. En dat vinden we allemaal heel normaal, heel onschuldig, totdat het jezelf betreft. Totdat jij ineens degene bent die is gaan stinken. Bah! Wat ruikt ze vies. Cherry picking betekent dat je alleen de kersen eruit pikt die jou bevallen of die jou voorgeschoteld worden. De andere kersen gaan aan je voorbij. We kopen alleen de jas die ons past en de schoenen die naadloos aan lijken te sluiten. Alle aandacht gaat naar een bepaald moment, of naar een bepaald beeld wat er bestaat, en de rest van de gehele context wordt er vanaf geknipt. Wat resteert is die enorme pukkel op je neus welke in de spotlight wordt gezet met een vergrootglas erop. Als dat over een ander gaat heb je niks door. Als het over jezelf gaat dan sla je op tilt en ontplof je tot ongekende hoogtes. Het is verschrikkelijk irritant (en pijnlijk zelfs) als er onzin over je wordt verteld, waar de gehele context uit verwijderd is, zodat er een misbaksel overblijft waarin je jezelf niet eens herkend. Don’t bullshit me! Don’t fucking bullshit me! 

Zo had ik die vervelende ex met ongelooflijk bijpassend slecht gedrag, die echt niet goed in zijn hoofd was. Het was een bully, een pestkop tot en met. Zo’n relatie waar je uitstapt met je ziel onder de arm en een kater die niet meer voorbij lijkt te gaan. Zo’n relatie waarna je jezelf weer moet oppeppen om het leven weer te kunnen toelachen. Ik had voorbeelden te over van de waanzin die zich tussen ons had afgespeeld, van de gekke dingen die hij had gedaan. Zoals bijvoorbeeld het alarm aanzetten als ik een avondje weg was omdat hij mijn hele bestaan vergeten was (toen we al een jaar samenwoonden) om mijn huid vervolgens vol te schelden omdat ik hem had wakker gemaakt door het alarm af te laten gaan. En dat is slechts een klein voorbeeld. Hij was daarna blij om van mij af te zijn, omdat ik zijn leven zo zwaar en ellendig had gemaakt. Hij had een geheel eigen narratief geschreven die niet met de werkelijkheid overeen kwam. Het haalde het bloed onder mijn nagels vandaan. Ik wilde hem wel wurgen. Ik wist dat zijn versie gedeeld werd met zijn steun en toeverlaat, en dat ze het als zoete broodjes zouden weg kauwen, omdat hij nou eenmaal zo charmant kon zijn. Don’t bullshit me! Ik moest het laten gaan. Het had geen zin om er iets tegenin te brengen. De mensen die belangrijk voor mij waren wisten wel beter. Maar het was moeilijk. Menig moment stond ik op het punt om een vliegtuigje te huren met daarachter te tekst: het lag echt niet aan mij! I’m not the crazy bitch. Ik deed het niet. Gelukkig niet. Ik hield de eer aan mezelf. Maakte er niks meer van dan er toch al rottend op tafel naar me lag te kijken. Ik likte m’n wonden, en zag de minuten wegtikken, totdat de wereld haar normale glans weer terug had. Alles gaat voorbij. 

Zo had ik ook die vervelend ex van mijn eigen ex die mij helemaal niet kende, nog nooit een gesprek met mij had gevoerd, geen enkel onderdeel van mijn leven was, maar waar ik wel als zondebok door werd beschreven in meerdere brieven afkomstig van advocaten. Allemaal omdat ze zich zoveel zorgen maakte over haar lievelingszoon, die al jaren om de week in mijn huis woonde, en waar ik vooral heel veel zorg en liefde aan gaf. Allemaal belangeloos. Allemaal vanuit mijn liefde voor hem als persoon. Toch werd ik steevast neergezet als heks, op een opgevoerde bezem met dubbele knalpijp en een paar giftige pijlen die ik dagelijks op haar zoon afvuurde. Het was misselijkmakend onwaar. De leugens staken me echt recht in mijn ziel, omdat de mensen die mij kenden, en mij met haar zoon kenden, wisten hoe ongelooflijk lelijk en onwaar het was. Het kostte me heel veel moeite om niet op die opgevoerde bezem haar huis een bezoekje te brengen. Haar mijn eigen verhaal – inclusief context en overige kersen – eens flink in het gezicht te smijten. Ik deed het niet en zal het ook nooit doen. Op mijn handen zitten. Lippen naar binnen zuigen. Bek dicht houden. Niks zeggen. Niks doen. Mijn zure speeksel delen met mijn eigen vertrouwelingen. Wat? Nee?! Hoe dan!? Wat een onzin!? Dat helpt al heel erg. Don’t fucking bullshit me. Ik laat het over mijn kant gaan. Niet omdat ik een watje ben. Iedereen die me kent weet dat ik alles behalve een watje ben, dat ik soms iets pluiziger en wollig zou kunnen zijn. Ik laat het gaan omdat het me niks brengt. Ik kan haar toch niet op andere gedachten brengen. Zij wil mij niet zien voor wie ik echt ben. En daar zal ik het mee moeten doen. Het is niet aan mij om haar te veranderen. Ik stop gewoon twee vingers in mijn oren en ik doe het ermee. Ik kijk naar de wijzers van de klok, tik tik tik tik, net zolang, totdat het weer normaal voelt.