Het gevoel hebben niet te leven

Ik heb het gevoel dat ik niet leef. Is dat een midlifecrisis? En betekent het gevoel van niet leven dat ik ongelukkig ben? Dat ik iets heb wat ik kwijt wil of juist andersom, dat ik iets niet heb wat ik wel wil hebben? Ik moet je het antwoord schuldig blijven. Het voelt vooral heel erg als niet leven. Ik leef wel. Ik doe van alles. En ik doe genoeg dingen die me verheugen. En toch leef ik niet. Ik loop, ik lach, ik eet, ik dans, ik vertel, ik schrijf, ik amuseer, ik ben samen, ik vrij, ik doe. Dagen vliegen voorbij, ik ben bijna jarig, en ik weet nog als de dag van gisteren dan ik dertig werd. Ik was daar en in één knip met mijn vingers ben ik hier, jaren verder. Ik kan me herinneren dat ik dit gevoel – van niet leven – heel veel heb ervaren in mijn leven. Niet leven in mijn leven. Dat is ook waarom het non-dualisme zo aan me trok toen ik het tegenkwam, het zijn van de eenheid boven alles wat we duaal laten zijn, geen goed en slecht, geen licht en donker, gewoon zijn. Slechte emoties en goede emoties zijn er niet, het zijn emoties, met een verschillende lading, ze laten je slechts voelen dat je leeft. Zonder emoties ben je net een dode pad. Nou, ik kan je vertellen dat ik soms best die dode pad wil zijn. Ik word niet altijd heel erg blij van al die emoties. Ook als ik weet wat emoties zijn, dat ik groter ben dan die emoties, dat ze een onderdeel zijn, dat ik ze ervaar in plaats van ben. Ook met die wetenschap kunnen rotte emoties me meer laten hunkeren naar de dode pad dan naar het levenslicht. Misschien is niet leven wel echt leven, de basis van de pan, de bodem van de put, het echte werk. En alles wat we er meer in wensen ons ego die aan ons trekt, die ons laat geloven dat er meer moet zijn dan die basis. Dat tevredenheid zit in de leegte van bestaan, waarin niks bijzonder of speciaal voelt en alles er gewoon is. Ben ik dan gewoon een verwende kut? Die geïndoctrineerd is en denkt altijd iets bijzonders te moeten hebben? Dat de basis niet voldoende is, leeg voelt, en er daarom als vanzelf een hunkering naar meer aan mijn deur blijft krabben. Dat de ware liefde er moet zijn om echt te kunnen leven, dat die liefde me naar hogere niveaus kan tillen, dat ik dan eindelijk ergens uitkom waar ik steeds niet op uit kon kijken, omdat ik nog te klein was. Moet ik groeien? Moet ik groter worden dan ik ben om het gevoel te hebben dat ik leef? Het voelt soms alsof het leven aan me voorbij gaat en ik er maar niet echt op in kan haken. Waarom dat zo voelt weet ik niet. Leeg. Verveeld. Doelloos met een duidelijk doel voor ogen. Is dat mogelijk? Ik kan mijn dagen vullen met een drukke baan en mijn weekenden met festiviteiten, de avonden in verdoofde vergetelheid doorbrengen met drank en drugs, van weekend naar weekend leven en op de laatste vakantiedag verlangen naar de volgende eerste vakantiedag. Dat leven ken ik goed. Ik heb dan veel minder vaak het gevoel dat ik niet leef. Is dat dan werkelijk leven? Ik heb dan misschien dit gevoel niet maar veel andere gevoelens wel. Dan voel ik me geleefd. Alsof ik niet mijn eigen leven aan het leven ben. Dat voelt niet leeg maar vermoeiend. Dat is het ook niet voor mij. Ik weet nog goed hoe mijn weken op leken te lossen in stof terwijl ik ernaar stond te kijken. Maandag was één keer knipperen verwijderd van zondag. Enzovoort. Enzovoort. Ik kan mijn dagen tot aan de nok toe vullen, blaren op mijn hakken krijgen van het heen en weer hollen, mezelf groots en meeslepend voelen omdat ik een belangrijke functietitel draag, medewerkers heb, de baas ben, iets voorstel, te betekenen heb. Het was gevuld, niet met inhoud, wel met klinkers, zware klinkers, met een enorme neppe pauwenstaart als toef, om het nog ergens op te laten lijken. Vaak genoeg zat ik achter mijn computer mezelf af te vragen waar ik in hemelsnaam mee bezig was. Wat doe ik hier? Waarom besteed ik mijn tijd hieraan? Het was niet alleen maar vol, het was dodelijk vermoeiend. Ben jij ook zo moe? Nu ik mezelf tot stilstand heb gemaand en geen serieuze functietitel meer draag, geen volle mailbox meer heb, alle tijd van de wereld heb om te besteden aan wat er werkelijk toe doet loop ik rond, met een glimlach, en het gevoel dat ik niet leef. Ik heb duidelijk nog een hoop te leren.