Ik zeg JA tegen deze situatie, of toch NEE?

Ik zeg JA tegen situaties. Altijd. Dat is een afspraak die ik met mezelf heb gemaakt. JA zeggen tegen situaties helpt me enorm, het geeft me de kracht om met mijn gevoelsleven buiten omstandigheden te blijven staan. Precies zoals de stoïcijnen zeggen: je hebt nooit invloed op omstandigheden, op de zaken die je overkomen, maar wel op de manier waarop je daarmee omgaat. Daar zit vrijheid. Het leven overkomt je en jij bepaalt zelf wat het met je doet. Je kunt daardoor de krampachtige controle loslaten die je toepast om het leven en haar omstandigheden binnen je eigen perken te houden. Overal controle over willen houden maakt jezelf en alle mensen die met je moeten leven erg ongelukkig. En als de levensomstandigheden dusdanig zijn dat ze je kaders butsen en deuken, dan heb je altijd een keuze om daaruit weg te gaan. Je bent vrij, in ieder leven ben je vrij. Vrij in denken en voelen, vrij in doen. JA zeggen tegen iedere situatie geeft die vrijheid. JA het gebeurt en JA ik laat het er zijn. Geen weerstand. Vanuit de weerstand ga jij je klote voelen, komen de negatieve gedachten en gevoelens opzetten. Geen weerstand, ander soort gevoelens en gedachten. 

Dat JA zeggen soms heel erg moeilijk is merkte ik deze week. Er zijn situaties waarin je met de grillen van anderen te maken hebt. Veel mensen zeggen standaard NEE tegen situaties. Zo ook binnen mijn samengestelde huishouden waarin ik ook te maken heb met andere ouders van mijn niet biologische kind. Er wonen twee kinderen in huis die allebei op een school in een andere regio zitten waardoor vakanties veelal uit de pas lopen. De zomervakantie is vooral een euvel omdat je die graag samen wilt doorbrengen, in ieder geval de helft die je krijgt toebedeeld vanuit de verdeling. Dan is het wel fijn als die helft samenvalt met de vakantie van je eigen kind. Om dat voor elkaar te krijgen moet je ieder jaar even opnieuw naar de vakanties kijken en deze met elkaar overleggen. Een star schema kan zomaar flink wat roet in het eten gooien. Dan kun je zomaar een jaar hebben waarin je iedere overlappende vakantieweek het kind niet hebt en alle scheeflopende vakantieweken het kind wel. Dat werkt gewoon echt niet. Daar wordt niemand blij van. Dan heb geen vakantie samen. Moeten we dan los van elkaar op vakantie gaan? En dan aan elkaar een gezellig kaartje sturen, met de tekst ‘het is hier ook best gezellig zonder jullie, hoe is het thuis?’ Nu werken sommige mensen gewoon echt niet mee, omdat ze standaard NEE zeggen, tegen het leven in het algemeen lijkt wel. 

Nee, die vakantie weken ga ik niet omruilen dit jaar. 

Ik ga van jullie probleem niet mijn probleem maken. 

Het komt er dan op neer dat de wissel-zoon de laatste drie weken van zijn zomervakantie hier is (want dat schrijft het starre schema voor, een schema waar ík nooit ja tegen heb gezegd) en dan zit de blijvende-zoon allang weer op school omdat hij twee weken eerder aan zijn zomervakantie zal beginnen. Dan hebben we eerst de blijvende-zoon vijf weken thuis, dan hebben we één week beide zonen, en dan hebben we de wissel-zoon ook nog 2 weken thuis. Dat betekent een zomervakantie van acht weken kinderen thuis, waarvan we zelf drie weken vrij kunnen nemen. Snap je het probleem? Doemscenario. Verschrikkelijk. En wat te doen met al die weken kinderen-niet-op-school? Moeten ze dan weken alleen thuis doorbrengen terwijl wij werken? Weken achter elkaar op een kamp gestuurd worden? Weken lang bij opa’s en oma’s logeren? Wissel-zoon in kwestie wil het ook niet op die manier en wil graag dat de weken wel geruild worden naar de eerste drie weken van zijn vakantie, zodat we een gezellige overlap hebben. Maar die durft zijn mond niet open te trekken naar zijn moeder, en geef hem eens ongelijk. 

Op dit soort momenten zegt mijn ratio braaf: Kom op, JA zeggen tegen deze situatie. 

Terwijl ik mezelf in gedachten krijsend op de grond zie zitten, aan mijn haren zie trekken, NEE hoor schreeuwen. Hoe bewaar ik ook in dit soort frustrerende situaties mijn kalmte, mijn JA-antwoord? Ik heb er een flink aantal gesprekken met mezelf over. 

Wat werkt? 

Hoe blijf ik bij jezelf, ook als het leven me flink tegenwerkt? 

Als ik word opgezadeld met mensen die heel hard NEE zeggen? 

Die heel hard NEE in mijn oren schreeuwen? 

Mijn normale remedie is weggaan uit een situatie, maar dat wil ik in deze helemaal niet. Ik wil niet weg vanwege een ex die helemaal geen onderdeel is van mijn eenheid. 

Ik blijf. 

Ik voel de frustratie. 

Ik voel mijn grote schreeuwende NEE. 

Ik wil dat daar een JA komt te staan. 

Maar hoe? 

Ik blijf oefenen, ik sluit mijn ogen en voel wat er in mezelf gebeurt. Misschien terug naar de basis. Waar voel ik het in mijn lijf zitten? Het zit in mijn borst, hoog in mijn borst, bovenop mijn maag. Het kolkt en het stoomt. Het is heel erg boos. Ik kan de rest van mijn lichaam kalm houden en de kolkende stoom inkapselen. Ik kan er doorheen ademen. Ik kan voelen dat het gecentreerd zit en dat ik er op die manier een soort eigen plek van kan maken. Als een vulkaan die op haar eigen plek blijft zonder uit te barsten, het kolkt en het pruttelt, maar ze barst niet uit. Ze is daar en mag daar zijn. De rest blijft ongeschonden. Misschien helpt het me om de NEE op die plek te houden, terwijl de rest van mijn lichaam in JA staat. En kan ik er steeds als ik haar voel met mijn aandacht naartoe gaan en gewoon eens voelen wat daar gebeurt. Misschien heb ik wel het foute gevoel dat er iets moet gebeuren, dat er actie nodig is, terwijl ik nu misschien alleen nog maar hoef te ervaren. Dat ik niks hoef te doen, niks moet doen, zolang het gevoel van NEE, het gevoel van weerstand nog in mijn systeem zit. Dat het logisch is dat het leven dit soort gevoelens bij me kan opwekken. En dat het niet erg is. Dat JA zeggen ook betekent dat ik soms NEE voel en dat ik daar dan toch JA tegen kan zeggen. Dat ik alleen maar aandacht hoef te hebben voor al deze gevoelens van weerstand. Dat het eng en onrustig kan voelen, dat het opgefokt voelt en daarom de valse schijn van actie geeft. Want dat is het. Het is een valse schijn. Het gevoel van NEE is actiegericht, het zet aan tot willen oplossen, tot iets willen veranderen van wat er is. En dat hoef ik nog helemaal niet te doen. Ik zeg JA tegen NEE. NEE kan er zijn terwijl JA er ook is. De weerstand binnenin, waar omheen ik de weerstand kan laten gaan. 

Ik zeg JA. 

Ik zeg JA. 

Ik zeg JA. 

Ik laat de situaties gewoon even voor wat ze is. Een oplossing komt hopelijk vanzelf onze kant op.

Ik zeg JA. Ook tegen NEE kun je JA zeggen.