Twee helften

Ik denk dat ik uit 2 helften besta, twee zeer ongelijke helften weliswaar. De ene – grootste – helft is sterk, veerkrachtig en opgewekt. De andere – kleinste – helft is donker en ellendig. In dat hele kleine helftje woont mijn pijnlijke ziel. En alhoewel de naam impliceert dat die net zo groot als de ander hoort te zijn, heb ik heel hard mijn best gedaan om dat anders te laten zijn. De opmerking – wat aandacht krijgt groeit – is algemeen goed geworden en beslist van toepassing op mijn ongelijke helften. Ik heb jaren mijn best gedaan om al mijn aandacht te richten op de sterke helft, de helft waarin het lekker wonen is, waar de verwarming op standje comfortabel staat, waar een lekker kopje thee op me wacht, en – clichématig – de zon bijna altijd schijnt. Die helft is grandioos in omvang geworden, het tovert de glimlach op mijn wangen en de sprankeling in mijn ogen. Het maakt mezelf en anderen trots op wie daar staat, die opgetogenheid, die bom vol met energie. Er is helemaal niks niet waar – nep – aan die opgetogenheid, het is in wezen de keuze die ik er zelf voor heb gemaakt, hoe ik zelf wil zijn, het is de dik besmeerde boterham die mij de winter doorhelpt. Het brengt me naar veel nieuwe oorden, waar iedereen wel zou willen aanmeren, omdat het er spannend, nieuw, gezellig, en opgetogen is. De energie is er goed, licht, aangenaam met een fijne geur. 

Twee van mijn lieve vriendinnen dachten ook eens een kijkje te nemen bij de andere helft. De helft die ik probeer te verstoppen. Wat leeft daar? Wie ben je daar? Wat heb je daar nodig? En hoe voelt het daar? Zorg je wel voldoende voor jezelf in totaal? Maar die helft wil helemaal niet bekeken worden, die helft is met veel zorg ingepakt als het kleinste cadeautje onder de kerstboom, die echt wel gekocht is, maar net zo gemakkelijk over het hoofd gezien kan worden en daar gewoon mag blijven liggen, om niks anders te doen dan een beetje stof te vangen. Sommige kleine pakketje – of zware helftjes – kunnen nucleair materiaal bevatten, die kun je maar beter gewoon met rust laten. Ik weet wel dat die helft daar zit, en dat ik die helft op geen enkele manier ooit aandacht geef, laat staan heb onderzocht. En – zoals de spreuk ons laat geloven – is daar niks gegroeid omdat er een chronisch gebrek aan aandacht voor is geweest. Het is een heel klein, donker, pakketje springstof. Die laat ik liever onberoerd. 

Kijken naar dat kleine helftje geeft me een angstig gevoel. Ik heb het gevoel dat het openen van dat kleine helftje ervoor zorgt dat de grootste bom die er bestaat tevoorschijn komt, geen timer heeft en acuut tot explosie komt, waardoor ik in miljarden stukjes breek. Zoveel stukjes dat je mij er nooit meer in kunt terugvinden, laat staan herkennen. Zoveel stukjes zijn niet meer bij elkaar te vegen, hoe hard je er je best ook voor doet. Sommige kleine helftjes kun je maar beter in totaliteit vergeten.