Net op het moment dat je het stof van je kleren klopt, opgelucht om je heen kijkt, nadat de storm is gaan liggen en je met een zucht kunt vaststellen dat je nog gewoon overeind staat, wordt er door het leven vaak nog een klein schepje bovenop gedaan. Gewoon, om even te kijken of je dan nog steeds kunt blijven staan, of dat er toch een manier is om je te laten wankelen. Wie heeft dat bedacht?
Of zo, net als je denkt dat je aan de grond vastgenageld zit en je opgelucht kunt lachen, al dan niet voorafgegaan door een vreemde grimas, blijken het sokken zonder antislip te zijn die aan je voeten zitten, waarmee je toch verdomde hard pardoes van de trap af kan flikkeren. En daar zit je dan, op een stel pijnlijke billen, je eerst een poosje af te vragen wat er nu weer is gebeurt. Ellende maakt koud, het is een stem die tegen je zegt “ga jij maar even op de bank zitten meisje, met een deken over je heen want warm zul je het eventjes niet meer hebben”. De kachel wordt gewoon een tijdje voor je uitgezet.
Ellende voel ik vooral in mijn lichaam en veel minder in mijn gedachten. Vandaag zit het in mijn buik. Het mechanisme om te kunnen ademen is ermee gestopt. Ik ga niet dood nu, want ademen kan ik nog wel, alleen niet meer met mijn buik. Ik hoor mezelf hijgen tijdens het praten omdat de adem niet meer verder komt dan mijn middenrif. Iedere werking daar beneden is tijdelijk op non-actief gesteld. Mijn buik doet er eventjes niet meer aan mee.
0 Reacties op "Ellende"